Drodzy moi czytelnicy. Pół roku temu, 23 czerwca roku 2012 dokonałam pierwszego wpisu na moim blogu. Nie myślcie sobie, że umiałam tak sobie usiąść przed komputerem i stworzyć go technicznie, bo to co w nim będzie wiedziałam już od pewnego czasu.

Na WordPressie bloga „postawiła” mi moja córka, która w swej pracy zawodowej (ma własną firmę w dziedzinie promocji i komunikacji społecznej) takie rzeczy również wykonuje. Pod pierwszym postem dostałam taki komentarz: „Świetny pomysł! Gratuluję! Na pewno będę czytać”.

Także w tym czasie powstał profil fashion50plus na facebooku.

Pamiętacie moje pierwsze zdjęcie zarówno na blogu

jak i facebooku?

Wczesną jesienią zmieniłam je na inne.

A zimową porą na aktualne.

Dzisiaj jest mój 90 post. Najbardziej podobają się Wam moje stylizacje, relacje z pracowni projektantów i Wirtualny klub fashion50plus. Podobają Wam się także relacje z pokazów mody. Najmniej wpisy z historii mody, czyli rzecz o moich ulubionych projektantach.

Dobrze przyjęliście także tekst o Stowarzyszeniu Czerwonych Kapeluszy. Tu miałam wielką niespodziankę, bo bardzo miłe komentarze zamieściły dwie młode kobiety, którym do 50plus jeszcze daleko.

Pierwszy komentarz: „Popieram. I chcę być taką kobietą w przyszłości, mimo, że jeszcze prawie ćwierć wieku mi pozostało. Bycia szczęśliwą trzeba się nauczyć. Trzeba poznać siebie, a do swojego otoczenia wybierać odpowiednich ludzi”.

Drugi komentarz: „Zgadzam się z przedmówczynią :-). Jestem przed trzydziestką i podziwiam uśmiechnięte i piękne „pięćdziesiątki”, „sześćdziesiątki” i jeszcze dalsze „dziesiątki”. Zgadzam się, że sami powinnyśmy kreować własne szczęście i uczyć się pogody ducha. Pozdrawiam!”

Na facebooku lubicie natomiast, kiedy udostępniam zdjęcia ze strony Advancedstyle, która była m.in. inspiracją do utworzenia mojego bloga. No bo Drodzy moi, jeżeli trzydziestolatek może pokazywać ludzi w wieku 50plus, 60plus, ….., a nawet 100plus, to dlaczego ja –  50plus nie mogę nas pokazywać i o nas, lub dla nas pisać?

Blog jest o modzie i jak napisałam w zakładce „O mnie” powstał m.in. dlatego, że „Nie zgadzam się z tym, aby kobieta po 50. czuła się staro, szaro i ponuro!”

Chyba dużo osób się z tym zgadza, bo czytacie mnie w Polsce, całej Europie, w Stanach Zjednoczonych, Kanadzie, w Australii i Nowej Zelandii, a nawet na Filipinach.

Dziękuję Wam bardzo  za to i mam nadzieję, że zostaniecie ze mną dalej, czego sobie i Wam życzę :-).